Νέα δεδομένα δημιουργεί απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (1030/2026), σχετικά με τις διεκδικήσεις πολιτών για αποζημιώσεις από το Δημόσιο.
Το Α’ Τμήμα τη Ανώτατου Δικαστηρίου, έκρινε ότι η χρηματική ικανοποίηση που επιδικάζεται για περιπτώσεις ηθικής βλάβης, έχει διαφορετικό σκοπό από παροχές όπως είναι η σύνταξη αναπηρίας και η κάλυψη εξόδων νοσηλείας από το Δημόσιο. Άρα, αυτές οι παροχές δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ώστε να μειωθεί το ποσό της αποζημίωσης για την ηθική βλάβη.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, πρέπει να υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στις διαφορετικές μορφές οικονομικής ενίσχυσης ή αποζημίωσης.
Η σύνταξη αναπηρίας αποσκοπεί στην κάλυψη των αναγκών που προκύπτουν εξαιτίας της αναπηρίας. Αντίστοιχα, η κάλυψη των εξόδων νοσηλείας αφορά την αντιμετώπιση των αναγκών περίθαλψης μετά από έναν τραυματισμό.
Αντίθετα, η χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης αφορά τον πόνο, την ψυχική ταλαιπωρία και τις σοβαρές συνέπειες που έχει ένα γεγονός στη ζωή του παθόντος.
Επομένως, όπως έκρινε το ΣτΕ, δεν πρόκειται για παροχές που καλύπτουν την ίδια ζημία και ως εκ τούτου η μία δεν μπορεί να μειώνει την άλλη.
Η συγκεκριμένη απόφαση εκδόθηκε με αφορμή μία σοβαρή υπόθεση τραυματισμού που σημειώθηκε το 2002 στη Βάση Ελικοπτέρων Ναυτικού στο Κοτρώνι.
Ένας 20χρονος τότε ναύτης υπέστη ηλεκτροπληξία κατά τη διάρκεια διατεταγμένης υπηρεσίας. Ο τραυματισμός είχε ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες, καθώς χρειάστηκε να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό του δεξιού άνω άκρου, ενώ το ποσοστό αναπηρίας του προσδιορίστηκε σε 90%.
Ο τραυματίας προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας αποζημίωση από το ελληνικό Δημόσιο για τις μόνιμες επιπτώσεις που είχε το περιστατικό στη ζωή του.
Τα διοικητικά δικαστήρια αναγνώρισαν την ευθύνη του Δημοσίου και επιδίκασαν συνολικά ποσό περίπου 294.000 ευρώ.
Το Δημόσιο προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι το ύψος της αποζημίωσης ήταν υπερβολικό.
Στο πλαίσιο αυτό επικαλέστηκε το γεγονός ότι ο τραυματίας είχε ήδη λάβει στρατιωτική σύνταξη αναπηρίας, ενώ η νοσηλεία του είχε πραγματοποιηθεί με κρατική δαπάνη.
Η θέση του Δημοσίου ήταν ουσιαστικά ότι οι συγκεκριμένες παροχές θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη κατά τον προσδιορισμό της χρηματικής ικανοποίησης.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν έκανε δεκτό το συγκεκριμένο επιχείρημα.
Η απόφαση έχει ιδιαίτερη σημασία για πολίτες που έχουν υποστεί σοβαρό τραυματισμό ή αναπηρία για την οποία ευθύνεται το Δημόσιο.
