Από τη μία το Ελεγκτικό Συνέδριο που σε πρόσφατη έκθεση, κάνει λόγο για υπερβολική εξάρτηση του Ασφαλιστικού, σε ποσοστό άνω του 95%, από τον α’ πυλώνα ασφάλισης (δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα).
Από την άλλη, το δεδομένο και υπαρκτό δημογραφικό πρόβλημα, που έχει ως αποτέλεσμα κάθε χρόνο να μειώνονται οι ασφαλισμένοι και να αυξάνονται οι ηλικιωμένοι – συνταξιούχοι. Συνδυαστικά, κομβικό σημείο αποτελεί και η ενεργός γήρανση του πληθυσμού, δηλαδή πώς οι εργαζόμενοι, ακόμα και όταν θα φτάνουν σε ηλικία συνταξιοδότησης, θα επιλέγουν να συνεχίσουν να απασχολούνται, εισπράττοντας όμως αξιοπρεπείς συντάξεις. Ήδη στην Ελλάδα, έχουν ξεπεράσει τους 250.000 οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι. Μόνο που το «ελληνικό φαινόμενο» προσφέρει συντάξεις πολύ περιορισμένες (μέσος όρος στα επίπεδα των 840 ευρώ) και ουσιαστικά αναγκάζει τους εργαζόμενους να συνεχίζουν να δουλεύουν, για να καταφέρουν να συμπληρώσουν το εισόδημά τους και να διαβιούν με όρους αξιοπρέπειας.
Όλα αυτά, δημιουργούν ένα «θολό τοπίο» στην Κοινωνική Ασφάλιση, που παρά την επιφανειακή σταθερότητα που παρουσιάζει, «κρύβει» μελλοντικούς κινδύνους.
Γι’ αυτό και η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων (EIOPA) εκτιμά ότι μελλοντικά τα δημόσια συστήματα κοινωνικής ασφάλισης δεν θα μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις. Αιτία είναι ότι θα έχει επιβαρυνθεί σημαντικά ο λόγος των εργαζομένων προς τους συνταξιούχους λόγω της δημογραφικής γήρανσης στην Ευρώπη αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι τα μαθηματικά του κοινωνικού συμβολαίου δεν βγαίνουν.
Οι επιπτώσεις για την Ελλάδα αναμένεται να είναι ακόμα χειρότερες επειδή το φαινόμενο της δημογραφικής γήρανσης είναι πιο έντονο στη χώρα μας.
