Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που καταδικάζονται για κακούργημα, διατηρούν το δικαίωμα στη σύνταξη, με τη λήξη του εργασιακού τους βίου. Αυτό αποφάσισε το Ελεγκτικό Συνέδριο, δικαιώνοντας πρώην δημόσιο υπάλληλο που είχε καταδικαστεί αμετάκλητα για κακουργηματικές πράξεις, σε ποινή 10 ετών και έξι μηνών.
Με βάση τα ισχύοντα, ο εν λόγω υπάλληλος είχε χάσει τη σύνταξή του, η οποία είχε μεταβιβαστεί στη σύζυγό του, ως «σύνταξη χηρείας». Έτσι όμως, είχε μείνει χωρίς πόρους και χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη.
Το ΕΣ, με απόφασή του, έκρινε ότι η Πολιτεία δεν έχει το δικαίωμα να στερεί τη σύνταξη ακόμα και από τέτοιους πολίτες, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν επιπλέον τιμωρία για τις πράξεις τους. Επί της ουσίας, θεωρείται ότι η σύνταξη είναι περιουσιακό δικαίωμα και δεν μπορεί να αφαιρεθεί. Το ίδιο ισχύει ακόμα και αν έχουν προηγηθεί σοβαρά ποινικά αδικήματα.
Θεωρήθηκε ιδιαίτερα επαχθές το μέτρο της πλήρους στέρησης της σύνταξης και της υγειονομικής περίθαλψης. Κρίθηκε ότι έτσι, θίγεται η φυσική και η ψυχική υπόσταση του ανθρώπου. Η σύνταξη όμως είναι η συνέχεια ου μισθού που λάμβανε ο δικαιούχος και θεωρείται περιουσιακό στοιχείο που προστατεύεται από το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
Έτσι, μια ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά μπορεί να συνδέεται μόνο με την υπηρεσιακή κατάσταση ενός υπαλλήλου. Όχι όμως και να επεκτείνεται στο συνταξιοδοτικό του δικαίωμα.
