Έως 37 μέρες τον χρόνο, θα μπορούν οι εργαζόμενοι να κάνουν χρήση της νέας διάταξης που πρόκειται να ενταχθεί στο εργασιακό νομοσχέδιο και η οποία θα ορίζει δικαίωμα εργασίας έως 13 ώρες στον ίδιο εργοδότη.
Αιτία είναι το όριο που έχει τεθεί ήδη από τη μνημονιακή περίοδο, για υπερωρίες έως 150 ώρες σε ετήσια βάση. Οι 13 ώρες την ημέρα, με διατήρηση του οκταώρου, ως βάση, θα περιλαμβάνουν την 9η ώρα ως υπερεργασία και από την 10η έως και την 13η ώρα, υπερωρία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάθε φορά που ο εργαζόμενος και ο εργοδότης θα συμφωνούν σε 13 ώρες εργασία την ημέρα, θα πρέπει να εγγράφονται τέσσερις ώρες ως υπερωρία. Μετά από 37 τέτοιες μέρες, προκύπτουν 148 ώρες υπερωρία. Άρα, την 38η ημέρα, ο εργαζόμενος δεν θα μπορεί να δουλέψει πάνω από 11 ώρες, για να προσθέσει άλλες δύο ώρες υπερωρία και να φτάσει στο ανώτατο επίπεδο των 150 ωρών, ετησίως. Στην συνέχεια, θα είναι υποχρεωμένος να εργάζεται έως 9 ώρες ημερησίως, εγγράφοντας μόνο υπερεργασία κατά την 9η ώρα, αφού δεν θα έχει περιθώριο για άλλες υπερωρίες.
Η συγκεκριμένη επισήμανση, περί ανώτατου ορίου 37 ημερών ετησίως για χρήση 13 ωρών εργασίας, έγινε από την ίδια την υπουργό Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, σε χθεσινή ραδιοφωνική της συνέντευξη, μετά τις αντιδράσεις που έχουν προκληθεί για τη συγκεκριμένη διάταξη. Σε κάθε περίπτωση ξεκαθαρίστηκε πως «το οκτάωρο παραμένει στο ακέραιο» αλλά και ότι η επιλογή για 13 ώρες εργασία θα είναι «δυνατότητα και όχι υποχρέωση» για τον εργαζόμενο.
Οι αντιδράσεις ωστόσο, από την πλευρά των εκπροσώπων των εργαζομένων είναι έντονες. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος θεωρεί ότι παρουσιάστηκε ένα σχέδιο νόμου «που διαλύει το συλλογικό δίκαιο και το υποκαθιστά με το μεσαίωνα της ατομικής διαπραγμάτευσης. Αποτελεί την πιο κυνική παρέμβαση υπέρ πολύ συγκεκριμένων εργοδοτικών συμφερόντων. Εμείς ζητούμε από την κυβέρνηση και από το Υπουργείο Εργασίας να αποσυρθεί άμεσα το σχέδιο νόμου και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για την αποκατάσταση του πλαισίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Δεν θα επιτρέψουμε, σε όλες τις «πρωτιές» που απολαμβάνει η χώρα σε σχέση με τις συνθήκες ζωής και εργασίας των μισθωτών, να προστεθεί και το πιο απορρυθμισμένο εργατικό δίκαιο στην Ευρώπη.»
Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και το ΠΑΜΕ, χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία «εξυπηρέτηση συγκεκριμένων εργοδοτικών συμφερόντων και ωμή παρέμβαση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στον τουριστικό κλάδο (ΠΟΕΕΤ), που υπογραμμίζουν ότι το πλαφόν για τις υπερωρίες είναι 120 ώρες στο εξάμηνο. Άρα πρακτικά σε περίπου 1,5 μήνα θα συμπληρώνεται το όριο του νόμου, αν ο εργαζόμενος δουλεύει 13 ώρες την ημέρα. Εν συνεχεία, οι πρόσθετες εργατοώρες θα «ισοφαρίζονται» με μελλοντικά ρεπό, όπως προβλέπει ο παλαιότερος «νόμος Χατζηδάκη» (4808/21). Μόνο που στον τουριστικό κλάδο, οι επιχειρήσεις, λόγω εποχικότητας, κλείνουν τον Οκτώβριο, άρα «τα υποτιθέμενα ρεπό, πάνε περίπατο», σχολιάζουν οι συνδικαλιστές του κλάδου.
